İkinci Adam Yayınları Göçebe

Artık kendi başınaydı. ; Işığı ve rüzgârı takip etti. ; Gölgeleri dinledi. ; Kokuyu ve sesi gördü. ; Hissettiği ürpertinin sebebi artık gün gibi ortadaydı. ; Dedesinin “Hiçbir şey nedensiz değildir” öğüdünü hatırladı. ; Korkmasına gerek yoktu, sadece gerekeni yapacaktı. ; Asa, yaklaşık beş metre arkasında kalmışken aniden durup gerisine dönerek yüzüstü ileriye doğru atıldı. ; Yere çarpar çarpmaz birkaç takla attı ve tam asanın önünde durup sol eliyle onu kuma yakın kısmından tuttu. ; Yukarıya doğru fırlattı. ; Ayağa kalktığındaysa, tekrar ağaç yönüne dönmüştü ve asa havada taklalar açarak ona doğru düşüyordu. ; Asa, sağ omuzunun bir kol kadar üzerindeyken sıçradı ve onu kalın tarafından yakaladı. ; Yere iner inmez önde kalan ayağını kendine doğru çekip diğer ayağı üzerinde arkasına doğru hızlıca döndü. ; Asayı göz hizasına kadar indirip ileriye doğru savurdu, bir mızrak gibi. ; Bacağını yere o kadar sağlam basmıştı ki vücudundaki tüm kuvvet kolu üzerinde toplanıp asaya geçti. ; Tam planladığı gibi, asanın sivri ucu ucubenin alnı hizasındaydı. ; Ve artık sıra ondaydı. ; Emektar, üzerine aldığı kuvvet ile yavaş fakat durdurulamaz şekilde ucubenin iki gözünün arasından kafatasının içine doğru girmeye başladı. ; Oyunu çoktan kaybetmiş yaratık, kolunu havaya kaldırıp son bir hamle yapmak istedi, ama nafile. ; Hüzünlü gözlerle bakmaktan ileri gidemedi. ; (Tanıtım Bülteninden);