İkinci Adam Yayınları Iletişim Bir Buz Paspası

“Yazmalıyım, tek bir kelime dahi olsa yazmalıyım. ; Bütün bu yetimhanede olan biteni, sessizliği, kırılganlığı, güçsüzlüğü, köleliği, umudu, yalnızlığı yazmalıyım. ; Dayanılacak gibi değil burası. ; Damarımdaki en son akışa kadar çabaladım. ; Daha fazla akamıyorum. ; Bir karıncayım çalışamıyorum. ; Bir çocuğum oynayamıyorum. ; Bir anneyim ağlayamıyorum. ; Her şeyden ama herkesten biraz “bir”im, amalarımla toplanınca bir ben kadarım. ; Tek bir ama bile sıktı mı yoksa seni? Peki ya ben senden daha çok sıkıldıysam? Dedim ya yazmalıyım! Tek bir kelime dahi olsa yazmalıyım. ; Benim kardeşim, dostum, arkadaşım acı çekiyor. ; Vücudum güçsüz düşüyor. ; Dedim ya dayanılacak gibi değil burası. ; Tek yapabildiğim yazmak. ; Tanrı’nın daha altından kafamınsa epey üstünden görüyorum yetimhaneyi. ; Peki sen neredesin? Sence gözlerin tam olarak nerede? Neden beni görmüyorsun. ; Neden beni göremiyorsun? Herkes, bütün nesneler, tüm insanlık bir şekilde iki şeyin arasındadır, sıkışmıştır ve buna muhtaçtır. ; Ben iki kulağının arasındayım. ; Bak aynaya ama gör beni. ; Ben sendeyim.” (Tanıtım Bülteninden) );